Pracownia rysunku I roku

Celem nauczania jest stymulowanie w studentach postaw poszukujących, analizujących, skłaniających do dyskusji na temat szeroko rozumianej sztuki, a także doradzanie, jakich środków użyć, aby przełożyć myśl-ideę na wartość artystyczną. Nadrzędną funkcję w tworzeniu dzieła pełni pomysł jako przyczyna jego powstania. Dlatego idei powinien być podporządkowany warsztat (środki plastyczne) oraz wykorzystywane tworzywo, materiał. W tak pojętym systemie tworzenia szczególną wartość należy przypisać rysunkowi, gdyż oznacza on obserwowanie, analizowanie i projektowanie. Rysowanie definiuje wzajemne proporcje pomiędzy elementami. Wyodrębnia cechy i składniki określonych zjawisk wizualnych, sprzyja rozwijaniu wyobraźni niewerbalnej, obrazowej. Rysunek jako proces: 1 etap: laboratoryjne doświadczenia w oddawaniu rzeczywistości, 2 etap: prowokowanie postępowań korekcyjnych, 3 etap: rzeczywisty kontakt studenta z tworzywem. Proces kształcenia obejmuje problematykę związaną ze studium postaci ludzkiej, martwą naturą i pejzażem oraz z realizacja swobodnych tematów wykorzystujących bogaty asortyment środków wyrazu. Zamierzeniem jest, by rysunki realizowano z myślą o przestrzeni, co prowokuje przeniesienie pracy twórczej poza pracownię, anektowanie przestrzeni koniecznych do wykonania konkretnego zadania. Podłożem rysunku nie musi być wyłącznie papier, ale również wiele otaczających nas materii, jak np. Ściana, podłoga, ziemia, powietrze. Konsekwencją takich działań mogą być wytwory przekraczające granice techniki rysunkowej i przejęcie pewnych cech charakterystycznych dla innych technik, np. Malarskich czy rzeźbiarskich. Podstawą relacji między prowadzącymi zajęcia a studentami jest otwarty dialog, który pozwala na wspólną analizę dzieła oraz wyraźne określenie przez studenta swojego stanowiska i punktu widzenia.

 

dr Jolanta Jastrząb